I write and draw stories for the Dutch "Donald Duck" magazine since 1982.
It may be interesting for devotees of Disney comics to see how I work and how the final results compare to my drafts.
Ik schrijf en teken scenario's voor het nederlandse blad "Donald Duck" sinds 1982.
Voor liefhebbers van Disney-strips is het interessant te zien hoe ik mijn werk aanlever en hoe de tekenaars mijn schetsen volgen en uitwerken.
Bij dit "Rubber Ducky" scenario zag ik niet echt het voordeel om het aan te lengen tot 10 pagina's (afgezien van het financiele aspect).
Het had succes op de redactie, al veranderden ze het praten over "botten breken" in "blauwe plekken oplopen" (wel jammer van Donalds opmerking dat hij er met plezier naar zal luisteren...) en Donald houdt zich niet vast aan de baby zelf (te pijnlijk voor de baby), maar aan zijn luier.
====================
I didn't see the advantage of adding elements to this story to reach the standardized length of 10 pages. (Apart from the financial consequences...)
It was a success with the editors, although they toned it down a little bit.
"Breaking bones" became "getting bruised" and Donald had to change his grip on the baby to a grip on his Pampers.
Een speciaal nummer van het weekblad ter gelegenheid van de 400ste geboortedag van Admiraal Michiel De Ruyter, had een speciaal verhaal nodig.
De Ducks moeten een verloren document van een vredesverdrag opsporen. Zonder dat document moet Duckstad aan de Spanjaarden worden overgedragen.
Een lesje over "branders", geduchte wapens in zeeslagen. (Uiteraard zitten de Ducks op zo'n boot.)
====================
A special issue of the weekly, honoring the 400th birthday of Dutch admiral Michiel De Ruyter, asked for a special story.
The Ducks go search a missing Treaty document without which Duckburg has to be rendered to the Spanish.
A little lesson about "burners", redoubtable weapons in sea battles. (Of course the Ducks find themselves on one.)
First page of the final product in "Donald Duck" magazine:
Toen ik jong en onbedorven was, trof ik in jeugdblaadjes stompzinnige scenario's aan die ik toen al een belediging voor mijn intelligentie vond. In de trant van: "Kinderen vinden op straat een hond, nemen hem mee naar huis, de ouders willen geen hond en nemen zich voor het beest de volgende dag naar het asyl te brengen. Maar 's nachts breekt er brand uit in huis en het trouwe diertje blaft de hele familie wakker en redt zo iedereens leven. En natuurlijk mag hij blijven en krijgt zelfs een extra dik stuk leverworst."
Dat soort goddelijke ingrepen in de loop van het noodlot zag ik maar weinig om me heen en kwamen me meer dan verdacht voor.
Maar omdat ik altijd alles verbeter (behalve mijn schoenen, om met Willie te spreken) was het een leuk beginpunt voor mijn visie op een dergelijke gebeurtenis:
====================
When I was young and not yet spoiled, I stumbled in children's magazines upon inane stories that I considered even at that age an insult to my intelligence. In this vein: "Children find a dog in the street, take it home, the parents don't want a dog and promise to take the animal next day to the ASPCA. But in the night a fire starts in their house and man's best friend barks the whole family out of bed and saves everybody's life. Of course he may stay and he even gets a big slice of liverwurst".
I saw that kind of divine intervention in man's destiny all too rarely around me and it left me in a highly suspicious state.
But since I tend to improve everything (except my shoes, as they become more and more snug every day, to quote one of Gyro's jokes) it made a good starting point to give my vision on a such an event:
story code: H 26151 Art: Bas Heymans Date of first publication:
